_Vesti

Predavanje „Arhitektura Crvenog Beča od 1919. do 1934.“ arh. Violeta Vujović-Zalhofer

Sala Saveza inženjera i tehničara Srbije

Kneza Miloša 7a/III, Beograd 15. novembar 2019. u 19:00č

Beč, centar Austrougarske, metropola koja pred Prvi svetski rat ima skoro dva miliona stanovnika, u kojoj se razvija secesija i deluju Oto Vagner, Jozef Hofman i Adolf Los, po završetku Velikog rata doživljava fundamentalne promene. Uzrok ovih promena ne leži samo u činjenici da je raspad monarhije i izgubljeni rat doveo do osiromašenja, gladi, visokih restitucinih dugova i doselenja velikog broja austrougarskih činovnika u prestonicu nove republike Austrije, nego i u jačanju još 1888/89. osnovane Socijaldemokratske radničke partije.
Na bečkim opštinskim izborima početkom maja 1919. Socijaldemokratska radnička partija ubedljivo pobeđuje sa 54,1% glasova. Uprkos svim navedenim poteškoćama nova bečka vlada postavlja sebi za cilj da pre svega poboljša životni standard radnika. Tipični radnički stan pred Prvi svetski rat u Beču je premalen, bez vode, kupatila i WC-a. Uvođenjem novog poreza za gradnju stanova („porez na luksuz“) grad kreće u ostvarivanje projekta „crvenog“ Beča imajući u vidu tri noseće ideje. Prva i najvažnija je izgradnja stanova koji imaju visoki standard (WC, kupatilo, balkon). Do 1934. godine je izgrađeno više od 60.000 stanova u okviru tadašnje postojeće gradske strukture. Drugo polje je školstvo i obrazovanje, grade se vrtići, škole i narodni univerziteti u kojima se primenjuju najsavremenije pedagoške metode. Treće veliko polje su zdravstvo i sport, u Beču niču nove savremene bolnice, ali i bazeni, kupališta kraj Dunava i stadioni.
Savremeni Beč je nastavio tradiciju započetu pre 100 godina. Cilj je da se potreba za stanovanjem što većeg broja stanovnika podmiri kvalitetnim i jeftinim opštinskim stanovima. Danas oko 500.000 Bečlija živi u 220.000 opštinskih stanova koji su ravnomerno rasuti po celoj teritoriji grada.

Violeta Vujović Zalhofer je rođena u Beogradu, gde je 1984. diplomirala na Arhitektonskom fakultetu i do 1985. godine radila kao saradnik u Republičkom zavodu za zaštitu spomenika kulture. Od 1986. godine živi i radi u Beču, gde se, najpre u raznim arhitektonskim biroima, a od 1993. samostalno u svom, pretežno bavi projektovanjem stanovanja i sanacijama sa dogradnjama kao i izgradnjom potkrovlja, delom i objekata koji su pod zaštitom. Od 1998. radi i kao predavač na višim školama arhitektonskog usmerenja, najprlre na HBLA „Malerschule Baden“ u Badenu kraj Beča, a od 2013. na višoj školi „HTL Moedling“ u Moedling-u kraj Beča. Tu, na odseku za arhitekturu i građevinarstvo, predaje osnove projektovanja, arhitektonske konstrukcije, istoriju arhitekture i arhitektonsko crtanje i oblikovanje. Svojom delatnošću pokušava da gradi mostove između kultura srednje i jugoistočne Evrope, te između ostalog sarađuje i sa „Institutom za Dunavski region i srednju Evropu“ (Institut für den Donauraum und Mitteleuropa ) „IDM“-om i „MSL Raum“-om, gde drži predavanja o arhitekturi na prostoru Balkana. Učestvuje u radu „360 Beograd / guiding architects Belgrade “. Za Beogradsku nedelju arhitekture 2007. je pripremila izložbu o izgradnji potkrovlja u Beču, koja je zatim gostovala u Nišu, Kruševcu, Subotici i Ljubljani. Sarađivala je sa časopisom „Forum“- društva arhitekata Beograda sa prilozima o arhitekturi u Beču i Austriji.